داستان، همچون فرشی بافته‌شده از نخ خیال و شانه‌ی خلاقیت است که گره‌های روایت را در هم می‌پیچد. اصول و تکنیک نگارش، همچون دار قالی، ساختار اولیه را فراهم می‌آورد، اما آنچه داستان را ماندگار می‌کند، یافتن و بافتن طرح و نقشه‌ی شخصی هر نویسنده در قصه‌ی خودش است. از اینجا به بعد، نوشتن دیگر صرفاً آموختنی نیست، بلکه زیستنی است. هیچ‌کس جز خود نویسنده نمی‌تواند در داستانش زندگی کند و این زیستن را به او بیاموزد. اما آنان که پیش‌تر در جهان داستان زیسته‌اند، می‌توانند در گذرگاه‌های تنگ و تاریک، فانوس‌به‌دست، راه را روشن کنند.

مشاهده بیشتر