اسطوره‌شناسی انتقادی تلاشی است برای بازاندیشی در بنیادهای معنوی فرهنگ بشر. در این دوره، مفاهیم محوری‌ای چون اسطوره، جادو، آیین، جان، حماسه، عصر طلایی، رستاخیز و... نه صرفاً به‌عنوان واژگان تاریخی، بلکه به‌مثابه نشانه‌هایی برای فهم مناسبات پیچیدهٔ ذهن اسطوره‌اندیش انسان مطالعه می‌شوند. اما آنچه این دوره را متمایز می‌کند، نگاه انتقادی به تاریخ‌نگاری اسطوره‌ای و بازخوانی ساختارهای فرهنگی پیشامدرن است؛ نگاهی که از خلط رایج میان ادوار جادو و اسطوره، و از نادیده‌گرفتن شکاف‌های معرفتی میان آن‌ها پرده برمی‌دارد.

این دوره در هشت جلسهٔ پیوسته، از بررسی دوران جان‌انگاری طبیعت و شکل‌گیری مناسک شمنی و جادویی آغاز می‌شود و با تبیین س...